Bir varmış bir yokmuş. Yemyeşil çimenlerin üstünde, minik bir dere şıpır şıpır şarkı söylerken, “Pıt pıt pıt!” diye yürüyen tatlı bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcığın adı Pofuduk’muş. Pofuduk’un burnu meraklı, kulakları kocaman, kalbi ise sıcacıkmış. En sevdiği şey, ormanda dolaşıp yeni bir şey keşfetmekmiş.

Bir sabah Pofuduk uyanmış, pencereden bakmış ve şaşırmış: Ormanın bazı yerleri sanki biraz solgun görünüyormuş. Çiçekler “Eee…” diye esniyor, yapraklar “Hımm…” diye dalgalanıyormuş ama renkler eskisi kadar canlı değilmiş. Pofuduk hemen “Ben bunu araştırırım!” demiş.

Yola çıkmadan önce annesi ona bir küçük sepet vermiş. Sepette bir parça bal ekmeği, bir minik su matarası ve bir de “cesaret kurabiyesi” varmış. Annesi gülümsemiş: “Zor bir şey görürsen önce dur, nefes al, sonra ‘Ben yapabilirim’ de.”

Pofuduk ormanın patikasına girince karşısına hoplaya zıplaya bir tavşan çıkmış. Kulakları püsküllü, gözleri pırıl pırılmış. Tavşanın adı Lila’ymış. Lila hemen sormuş: “Nereye böyle, Pofuduk?”

Pofuduk anlatmış: “Ormanın renkleri biraz kaybolmuş gibi. Ben bunun nedenini bulacağım.” Lila “Ben de gelirim!” demiş. “Çünkü ben hızlı koşarım, çabuk görürüm.” Pofuduk sevinmiş, birlikte yürümüşler.

Az gitmişler, uz gitmişler, dere kenarında ağır ağır ilerleyen bir kaplumbağa görmüşler. Kabukları çizgili, gülüşü sakinmiş. Kaplumbağanın adı Duru’ymuş. Duru “Merhaba çocuklar,” demiş. “Neden böyle telaşlısınız?”

Lila anlatmaya başlamış, kelimeleri zıp zıp zıplıyormuş: “Renkler kayboluyor, biz bulacağız, hadi!” Duru başını sallamış: “Ben de gelirim. Ben yavaşım ama dikkatliyim. Bazen yavaş olmak, doğru yolu buldurur.” Pofuduk “Harika!” demiş. Üç arkadaş olmuşlar: Hızlı Lila, dikkatli Duru ve meraklı Pofuduk.

Bir süre sonra büyük bir çınar ağacının altına gelmişler. Ağacın gövdesinde minik bir kapı varmış. Kapının üstünde de bir yazı: “Renk Tohumu Odası.” Pofuduk “Renk tohumu mu?” demiş. Lila heyecanla “Açalım!” demiş. Duru “Önce dinleyelim,” demiş. Üçü de sessizleşmiş.

İçeriden çok hafif bir “fıs fıs” sesi geliyormuş, sanki bir şey ağlıyormuş. Pofuduk nazikçe kapıyı tıklatmış: “Tak tak… Merhaba?”

Kapı kendiliğinden aralanmış. İçeride minicik bir saksı varmış. Saksının içinde de küçücük bir tohum… Ama tohumun etrafı gri bir tozla kaplıymış. Tohum sanki “Üşüyorum” der gibi titriyormuş.

O anda pencereden içeri hafif bir esinti girmiş. Esintiyle birlikte tatlı bir mavi ışık dolmuş odaya. Işığın içinden bir peri belirmiş. Saçları bulut gibi yumuşacık, elbisesi gökyüzü gibi açık maviymiş. Bu, Bulut Perisi Maviş’miş.

Maviş yumuşak bir sesle konuşmuş: “Hoş geldiniz küçük gezginler. Ormanın renkleri, Renk Tohumu sayesinde canlıdır. Ama tohumun üstüne Unutkanlık Tozu döküldü. Bu toz, ‘güzel şeyleri’ unutturur. Çiçek, kokusunu; yaprak, parıltısını; gökkuşağı, neşesini unutunca renkler solar.”

Pofuduk üzülmüş: “Peki ne yapacağız?” Maviş gülümsemiş: “Tohumun uyanması için üç şeye ihtiyaç var: nezaket, cesaret ve sabır. Sizde bunlar var mı?”

Lila hemen “Var!” demiş. Duru “Deneyebiliriz,” demiş. Pofuduk da annesinin sözünü hatırlamış: “Ben yapabilirim.”

Maviş elini kaldırmış. Odada küçük bir harita belirmiş. Haritada üç durak varmış:

• Gülümseme Çalısı (nezaket için)
• Cesaret Taşı (cesaret için)
• Sabır Göleti (sabır için)

Üç arkadaş yola çıkmış. İlk durak Gülümseme Çalısıymış. Çalının dalları dikenliymiş ve üzerinde minik pembe tomurcuklar varmış. Tomurcuklar “Kimse beni koparmıyor, çünkü dikenler acıtıyor,” diye fısıldıyormuş.

Lila “Ben hızlıyım, hemen alırım!” diye atılmış ama dikenler “cırt!” diye eline takılmış. Lila “Ah!” demiş. Duru sakin sakin “Dur, birlikte düşünelim,” demiş. Pofuduk sepetinden annesinin koyduğu küçük bez parçasını çıkarmış. “Dikenlere zarar vermeden, tomurcuğu incitmeden…” diye mırıldanmış.

Pofuduk bezle dalı nazikçe tutmuş, Duru tomurcuğun altını desteklemiş, Lila da en yumuşak yerden minicik bir tomurcuğu dikkatle koparmış. Tomurcuk kopunca çalı “Teşekkür ederim,” demiş ve etrafa tatlı bir kahkaha yayılmış.

Kahkaha pembe bir ışığa dönüşüp küçük bir kavanoza dolmuş: Nezaket Işığı.

İkinci durak Cesaret Taşıymış. Büyük bir kayanın yanında rüzgâr uğulduyormuş: “Vuuuv!” Kaya, yolun ortasını kapatıyormuş. Altından geçmek için karanlık bir tünel varmış. Lila tüneli görünce biraz ürkmüş: “Ya içeride… ya bir şey varsa?”

Pofuduk da kalbinin “güm güm” attığını hissetmiş. Duru “Korkmak normal,” demiş. “Cesaret, korkmamak değil; korkarken de küçük bir adım atabilmek.” Pofuduk derin nefes almış. “Ben yapabilirim,” demiş. Lila da “Ben de!” demiş.

Üçü el ele tutuşmuş. Tünele girerken Maviş’in sesi rüzgâr gibi fısıldamış: “Birbirinizi bırakmayın.” Tünelde sadece kendi adımlarını duymuşlar: “tap tap… hop hop… tık tık…” Bir anda tünelin sonunda minicik bir ışık görünmüş. Işığa yürümüşler ve dışarı çıkmışlar!

Dışarıda Cesaret Taşı parlamış. Taşın üstünde altın gibi bir çizgi belirmiş ve çizgi bir madalyaya dönüşmüş: Cesaret Madalyası. Lila gülmüş: “Korktum ama geçtim!” Pofuduk da “Ben de!” demiş. Duru “Aferin bize,” demiş.

Üçüncü durak Sabır Göletiymiş. Göletin suyu cam gibi duruymuş. Ama göletin yanında bir tabela varmış: “Sabır damla damla gelir.” Göletin ortasında küçük bir nilüfer yaprağı, yaprağın üstünde de minik bir damla ışık varmış: Sabır Damlası.

Lila “Ben atlar alırım!” demiş ama gölet “şap!” diye sıçramış, dalgalar büyümüş. Damla ışık kaybolacak gibi olmuş. Duru “Acele edince su bulanır,” demiş. Pofuduk “O zaman bekleyelim,” demiş. Üçü de sessizce oturmuş.

Beklemişler. Bir kuş ötmiş. “Cik cik.” Bir yaprak düşmüş. “Pıt.” Dereden bir su sesi gelmiş. “Şıpır.” Lila önce kıpırdanmış, sonra derin nefes almış. Duru gülümsemiş. Pofuduk sabırla bakmış. Derken gölet sakinleşmiş, nilüfer yaprağı yeniden görünmüş. Damla ışık tam ortada parlıyormuş.

Pofuduk bu kez acele etmeden, uzun bir dal parçasını dikkatle uzatmış. Duru dalı sabit tutmuş. Lila da dalın ucuna bağladıkları yaprağı yumuşacık kaydırmış. Damla ışık “pırr!” diye yaprağın içine oturmuş. Sabır Damlası küçük bir şişeye girmiş.

Üçü de sevinçle çınar ağacına dönmüş. Renk Tohumu Odası’nda Maviş onları bekliyormuş. Pofuduk kavanozu, madalyayı ve şişeyi masaya koymuş. Maviş “Şimdi birlikte söyleyelim,” demiş:

   “Nezaketle yaklaşırım. Cesaretle denerim. Sabırla beklerim.”   

Bu sözler söylenince Nezaket Işığı pembe pembe parlamış, Cesaret Madalyası altın altın ışıldamış, Sabır Damlası mavi mavi gülümsemiş. Üçü birden tohuma doğru uçmuş. Tohumun üstündeki gri Unutkanlık Tozu “puf!” diye dağılmış.

Tohum “Oh!” demiş gibi kıpırdanmış. Saksının içinden minicik bir filiz çıkmış. Filiz büyüdükçe odanın duvarlarına renkler gelmiş: yeşiller, sarılar, morlar, turuncular… Ormanın dışından “Vaaay!” diye bir ses yükselmiş. Çünkü çiçekler yeniden parlamaya başlamış, yapraklar şıkırdamış, gökyüzü gülümsemiş.

Maviş, Pofuduk’un başını okşamış: “Siz renkleri kurtardınız. Ama en önemlisi, birbirinize yardım ettiniz.” Lila “Ben hızlıyım ama bazen yavaşlamayı da öğrendim,” demiş. Duru “Ben yavaşım ama birlikte olunca daha da güçlüyüm,” demiş. Pofuduk “Ben meraklıyım ve korksam da deneyebilirim,” demiş.

Maviş son bir hediye vermiş: Minicik bir tohum kesesi. “Bu, Mutluluk Tohumu,” demiş. “Ne zaman biri üzülse, bir nezaket, bir cesaret, bir sabır ekin. Renkler hemen gelir.”

Üç arkadaş eve dönerken orman artık capcanlıymış. Dere daha neşeli şarkı söylüyormuş, kuşlar daha yüksek ötüyormuş. Pofuduk annesine sarılmış, Lila hoplayıp zıplamış, Duru yavaşça ama gururla gülümsemiş.

Ve o günden sonra ormanda biri “Renkler niye bu kadar güzel?” diye sorduğunda, rüzgâr tatlı tatlı fısıldarmış: “Çünkü bir gün üç arkadaş, nezaketle, cesaretle ve sabırla Renk Tohumu’nu uyandırmış.”

Gökten üç elma düşmüş: biri masalı dinleyene, biri paylaşana, biri de her gün küçük bir iyilik yapana. 🍎🍎🍎